Georgië
Georgië is een land in Oost-Europa, gelegen in de Zuidelijke Kaukasus. De hoofdstad is Tbilisi.
Info
[bewerken] | |
| Locatie | |
 | |
| Vlag | |
 | |
| Beknopt | |
| Hoofdstad | Tbilisi |
| Regering | Republiek |
| Munt | Lari (GEL) |
| Oppervlakte | 69.700 km2 |
| Bevolking | 3.929.581 (2024) |
| Taal | Georgisch |
| Religie | Orthodox 83%, Moslim 11%, andere |
| Elektriciteit | 220V/50Hz (Europese stekker) |
| Oproepcode | +995 |
| Internet TLD | .ge |
| Tijdzone | UTC +4 |
Het land grenst aan Rusland, Turkije, Azerbeidzjan, Armenië, en de Zwarte Zee en ligt op de grens van Europa en Azië. Het land is erg bergachtig, maar kent ook laagvlaktes, draslanden, hooglanden, subtropische regenwouden en woestijnsteppes. Er zijn tevens ski-faciliteiten. Om historische, culturele en politieke redenen wordt Georgië tot Europa gerekend, waar het land zich ook uitdrukkelijk mee identificeert.
De strategische locatie van Georgië aan oude handelsroutes zorgde voor eeuwenlange strijd tussen opeenvolgende regionale grootmachten, van Romeinse, Byzantijnse, Mongoolse, Perzische, Ottomaanse en Russische heersers. In Georgië werd vele malen slag geleverd en werden steden en dorpen verwoest en weer opgebouwd. Het land beleefde in de middeleeuwen haar eigen gouden eeuw(en) als regionale macht.
De eigen vroeg-christelijke identiteit en rijke geschiedenis van koninkrijken, vorstendommen en vreemde overheersers heeft het land gemaakt tot een boeiende mix van culturen en invloeden. Georgië staat vol met forten, kastelen, vestingen en oude kerken en kloosters uit de eerste eeuwen van de jaartelling en middeleeuwen. Archeologen hebben ontdekt dat ongeveer 6000 jaar voor de jaartelling al wijn werd geproduceerd in Georgië. In het zuiden van Georgië zijn de oudste menselijke resten buiten Afrika gevonden, die op 1,8 miljoen jaar gedateerd zijn.
Geografie
[bewerken]Georgië ligt in de Zuidelijke Kaukasus op het grensvlak van Europa en Azië, die in dit gebied meestal wordt gedefinieerd als de waterscheiding van de Grote Kaukasus. Dit gebergte vormt tevens de noordelijke begrenzing van Georgië. Het grootste deel van het land ligt daarmee in Azië, maar een klein gedeelte ligt ten noorden van deze waterscheiding en ligt dus in Europa. Dit betreft de cultuurhistorische streken Chevi (Kazbegi), Chevsoeretië en Toesjeti.
De Grote Kaukasus in het noorden en de Kleine Kaukasus in het zuiden domineren de fysieke kenmerken van Georgië en vormen tevens de geografische begrenzing. Een verbindingsgebergte tussen de Grote en Kleine Kaukasus verdeelt het land in oost en west. Er zijn meerdere bergen die meer dan 5000 meter hoog zijn, waarvan de Sjchara de hoogste is (5193 meter).
Het westen van Georgië is laagland met moerassen in het kustgebied bij Poti. Hier ligt het Nationaal Park Kolcheti. Het zuidoostelijk grensgebied met Azerbeidzjan kenmerkt zich door een aride semi-woestijn, zoals in het Nationaal park Vasjlovani.
De belangrijkste rivieren zijn de Rioni, die in de Zwarte Zee uitmondt, en de Koera (Mtkvari) en Alazani, die in de Kaspische Zee uitmonden. De Alazani is met 391 km de langste rivier in Georgië en de 333 km lange Rioni de langste rivier die geheel in Georgië ligt. De Mtkvari komt uit Oost-Turkije en heeft het grootste stroomgebied.
Klimaat
[bewerken]
Door de hoogteverschillen heeft Georgië grote klimatologische variatie. Volgens de klimaatclassificatie van Köppen zijn er vijf klimaten in Georgië, waarvan vochtig landklimaat (Dfb) en vochtig subtropisch klimaat (Cfa) het meest voorkomen. Andere klimaten die in mindere mate voorkomen, zijn gematigd zeeklimaat (Cfb), koel landklimaat (Dfc) en warm landklimaat (Dfa). In het westelijke lagere deel van Georgië is het klimaat gematigd maritiem tot subtropisch, terwijl in het oostelijke deel een landklimaat heerst. Hoofdstad Tbilisi is in de zomer erg warm en vrij droog, terwijl de kuststreek van de autonome republiek Adzjarië in het zuidwesten wordt gekenmerkt door een zeer vochtig subtropisch klimaat. In het uiterste zuidoosten heerst een steppeklimaat. De jaarlijkse neerslag in Georgië varieert van 400 tot 4.500 mm.
| Klimaat | jan | feb | mrt | apr | mei | jun | jul | aug | sep | okt | nov | dec |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| gemiddeld maximum (°C) | 1,6 | 2,9 | 7,7 | 14,2 | 18,8 | 23,3 | 26,0 | 26,4 | 22,1 | 16,1 | 8,9 | 3,1 |
| gemiddeld minimum (°C) | -6,9 | -6,2 | -2,0 | 2,9 | 7,4 | 11,3 | 14,1 | 14,1 | 10,0 | 5,1 | -0,5 | -5,0 |
| neerslag (mm) | 78 | 71 | 84 | 87 | 111 | 123 | 97 | 83 | 88 | 95 | 83 | 76 |
In de bergen liggen de temperaturen aanzienlijk lager dan in het lager gelegen centrale deel van Georgië, met koele zomers en koude, sneeuwrijke winters. De Grote Kaukasus houdt de aanvoer van koude winterlucht vanuit Centraal-Rusland tegen, waardoor de lage delen van Georgië in de wintermaanden gematigde gemiddelde temperaturen hebben. In de zomermaanden is de gemiddelde maximale temperatuur 23-26 graden Celsius.
Geschiedenis
[bewerken]
-en.svg)
De staatkundige vorming van Georgië gaat terug naar de oudheid, toen twee koninkrijken opkwamen die de basis zouden vormen van het uiteindelijke Georgië en die de nationale identiteit zouden bepalen. Het oostelijke koninkrijk Iberië (Kartli in het Georgisch) ontstond in de 4e eeuw voor Christus als zelfstandige staat. Aan de Zwarte Zee lag het oudere Colchis, waar men een vroege Kartveelse taal sprak.
Het christendom werd al in de eerste eeuw in Georgië geïntroduceerd en in de vierde eeuw werd dit de staatsreligie in Iberië met het evangelie van St. Nino. Na Armenië was dit het tweede land dat officieel het christendom invoerde. In de vroege middeleeuwen werd Georgië overheerst door Perzen, Arabieren en de Byzantijnen.
Vanaf de negende eeuw nam hun greep af en kwamen verschillende Georgische vorstendommen op, die uiteindelijk in de 10e eeuw consolideerden in een verenigd Georgisch koninkrijk. Georgië beleefde van de 11e eeuw tot begin 13e eeuw haar gouden eeuwen en was op haar hoogtepunt van regionale macht. Het koninkrijk besloeg bijna de hele zuidelijke Kaukasus en delen van noordoost-Turkije. Daarna viel het koninkrijk ten prooi aan verschillende buitenlandse vijanden en interne verdeeldheid waardoor het uit elkaar viel. Vanaf de 16e eeuw vielen de verschillende koninkrijken en vorstendommen onder het Perzische Rijk (oosten van Georgië) en het Ottomaanse Rijk (westen van Georgië).
In de 18e eeuw werd de grip van beide regionale machten op Georgië minder. Met name het oosten wist zich te ontworstelen aan de Perzische greep. In 1783 werd het vriendschapsverdrag van Georgievsk met het Russische Rijk gesloten, wat het oost-Georgische koninkrijk Kartli-Kachetië feitelijk tot een Russisch protectoraat maakte. Het was de opmaat naar de Russische annexatie van de Zuidelijke Kaukasus, die in 1801 begon met de inlijving van Kartli-Kachetië en enkele jaren later het west-Georgische koninkrijk Imeretië.
Het zou nog decennia duren voor heel Georgië was ingelijfd. De Georgische hoofdstad Tbilisi werd de zetel van de Russische onderkoning van de Kaukasus. Het subtropische klimaat langs de kust van de Zwarte Zee zorgde voor goede omstandigheden voor de productie van thee, druiven en citrusvruchten. Ook raakte het land geïndustrialiseerd. In 1872 werd tussen Tbilisi en de havenstad Poti de eerste spoorlijn in de Zuidelijke Kaukasus geopend. Vanaf 1881 verbond deze lijn de Kaspische Zee met de Zwarte Zee, van de olievelden van Baku naar de Zwarte Zeehavens van Poti en Batumi voor het vervoer van olie naar Europa. Niet lang daarna werd Tbilisi ook verbonden met Yerevan, Kars en Julfa.
Na de Russische revolutie van 1917 verklaarde Georgië zich op 26 mei 1918 onafhankelijk als de Democratische Republiek Georgië. Dit is thans nog steeds de onafhankelijkheidsdag die jaarlijks gevierd wordt. De republiek werd in 1920 door Sovjet-Rusland erkend middels het verdrag van Moskou, maar in februari 1921 veroverde het Rode Leger alsnog Georgië en werd ze een sovjetrepubliek in de Sovjet-Unie. Net als in de Baltische staten wordt dit als een bezetting gezien. Ten tijde van de Russische overheersing was Georgië de "Riviera" het imperium en stond bekend om zijn eten en wijn. De Georgische wijn was favoriet bij de Russische elite. In de Sovjet-periode werden verschillende kuuroorden in Georgië ontwikkeld vanwege het gezonde klimaat, waarvan Tskaltubo de grootste was.
.jpg)
De Georgiërs verzetten zich met regelmaat tegen de Sovjet-overheersing. Zo was er een grote nationale opstand in 1924, die hard werd onderdrukt, waarna het verzet voor lange tijd was uitgeschakeld. Pas in de latere jaren van de Sovjet-Unie werd het maatschappelijke anti-Sovjet verzet weer groter. In 1978 probeerde het centrale Sovjet-gezag de Russische taal grondwettelijk gelijk te schalen aan het Georgisch in de Georgische sovjetrepubliek. Dit raakte een nationale snaar, waardoor grote protesten uitbraken. Het plan werd niet doorgevoerd, maar het zaad van hernieuwde anti-Sovjet gevoelens was geplant.
De roep om onafhankelijkheid werd langzamerhand groter, wat verder van lucht werd voorzien onder de perestrojka en glasnost van Gorbatsjov. Op 9 april 1989 kreeg dit een definitieve impuls met het neerslaan van een grote anti-Sovjet demonstratie in Tbilisi, waarbij tientallen doden en honderden gewonden vielen. Precies twee jaar later verklaarde Georgië zich onafhankelijk van de Sovjet-Unie, waarna jaren van politieke en militante chaos uitbraken, onder andere door een gewelddadige coup tijdens de definitieve ontbinding van de Sovjet-Unie en door Rusland gesteunde afscheidingsconflicten in Abchazië en Zuid-Ossetië. Pas in de tweede helft van de jaren 90 vond Georgië haar weg omhoog onder het leiderschap van president Edoeard Sjevardnadze, de voormalige buitenlandminister van de Sovjet-Unie onder Gorbatsjov.
Na de Rozenrevolutie in 2003, die Sjevardnadze dwong tot ontslag, zette Georgië onder leiding van de hervormingsgezinde president Saakasjvili een overtuigd pro-westerse koers in met ambities om lid te worden van de NAVO en EU. Corruptie werd flink uitgebannen, de economische vrijheden namen toe, alsmede de kwaliteit van de publieke dienstverlening. De westerse toenadering zorgde voor spanningen met Rusland, wat in 2008 culmineerde in een korte oorlog na de NAVO-toezegging dat Georgië in de toekomst lid kan worden. Rusland bezette de separatistische gebieden Abchazië en Zuid-Ossetië. Evenwel zette de latere regering van Georgische Droom van oligarch Ivanishvili de pro-Europese koers voort en sloot het land in 2014 een associatieverdrag met de EU, kreeg het in 2017 visumvrij reizen met de Schengen-zone en werd in 2023 kandidaatlid voor de EU. Ondanks dit alles zette dezelfde regering vanaf 2020 een meer autocratische koers in, waarin democratische vrijheden werden ingeperkt, wat zich versnelde na de betwiste verkiezingen van 2024 toen ze een vierde termijn afdwong.
Volk
[bewerken]
Georgiërs zijn niet verwant aan Russen, Turken of Grieken, noch hebben ze een duidelijke etno-linguïstische connectie met andere volkeren in de Kaukasus. Doordat de Georgiërs over een van de oudste literaire tradities in de wereld beschikken is bekend dat zij hier al vele duizenden jaren wonen. Er zijn theorieën die een link leggen tussen de Georgiërs en andere oude Europese volkeren als de Basken en de Corsicanen, maar deze worden niet algemeen aangenomen. Binnen de Georgiërs zijn wel enkele minderheden: de Svaneten, Chevsoeren en Toesjeten in het noorden, Mingreliërs in het westen en de islamitische Lazen in het zuidwesten en in Turkije. Elk van deze groepen heeft hun eigen dialect van Kartvelisch (Georgisch), dat niet volledig onderling verstaanbaar is.
De grootste etnische minderheden in het land zijn de Azerbeidzjanen en Armeniërs, die beiden voornamelijk in het zuiden van het land wonen in respectievelijk de regio's Kvemo Kartli en Samtsche-Dzjavacheti. Andere etnische minderheden buiten de conflictgebieden zijn in veel geringere mate aanwezig, zoals Russen, Osseten, Jezidi's, Pontische Grieken en Kisten (Georgische Tsjetsjenen).
Regio's
[bewerken]Het grootste deel van Georgië is ingedeeld in zogeheten mchare (regio), vergelijkbaar met Nederlandse provincies, maar zonder eigen bestuurslaag. Wel heeft elke regio aan het hoofd een staatscommissaris, ook wel gouverneur genoemd. Er zijn in totaal negen regio's. Hoofdstad Tbilisi vormt een apart hoofdstedelijk district. De regio's werden in 1995 gevormd op basis van historische gebieden, zoals koninkrijken en prins- en vorstendommen van voor de Russische annexatie in de 19e eeuw.
Daarnaast zijn er twee autonome republieken, namelijk Abchazië in het noordwesten en Adzjarië in het zuidwesten. Deze hebben wel een eigen regering en een gekozen parlement. De door Georgië erkende autonome regering van Abchazië zetelt in Tbilisi en moet niet verward worden met de separatistische regering, die Abchazië controleert. Het voormalig autonome en feitelijk afgescheiden Zuid-Ossetië bestaat sinds 1990 niet als bestuurlijk deelgebied in Georgië. Het territorium dat deze republiek controleert, valt voor de Georgische wet voor het grootste deel onder de regio Sjida Kartli.
| Tbilisi |
| Autonome republiek Abchazië |
| Autonome republiek Adzjarië |
| Goeria |
| Imereti |
| Kacheti |
| Kvemo Kartli |
| Mtscheta-Mtianeti |
| Ratsja-Letsjchoemi en Kvemo Svaneti |
| Samegrelo-Zemo Svaneti |
| Samtsche-Dzjavacheti |
| Sjida Kartli |
| …… | Zuid-Ossetië |
Steden
[bewerken]De hoofdstad Tbilisi is veruit de grootste stad van het land met ongeveer 1,3 miljoen inwoners (2026). Batoemi, Koetaisi en Roestavi zijn de drie andere grotere steden met respectievelijk rond de 240.000, 160.000 en 130.000 inwoners. De overige steden zijn veel kleiner, waarvan de belangrijksten de grootte van een provinciestad hebben, zo tussen de 20.000 en 50.000 inwoners.
- 1 Tbilisi. Hoofdstad.
- 2 Batoemi. Tweede stad van het land aan de Zwarte Zee met een lange boulevard en veel hotels.
- 3 Koetaisi. Historisch de tweede hoofdstad van het land met een historisch centrum.
- 4 Roestavi. Industriestad als satelliet bij Tbilisi, gebouwd in de Sovjet-tijd.
- 5 Telavi. Hoofdstad van de regio Kakheti en historisch zetel van oost-Georgische koningen.
- 6 Zoegdidi. Historisch het centrum van Mingrelië (Samegrelo) en zetel van vorsten.
- 7 Poti. Belangrijkste havenstad van Georgië.
- 8 Soechoemi. Hoofdstad van Abchazië.
- 9 Tschinvali. Hoofdstad van Zuid-Ossetië. Is vanuit centraal-Georgië niet te bezoeken.
Andere bestemmingen
[bewerken]
De belangrijkste toeristische trekpleisters buiten Tbilisi zijn kleinere plaatsen of locaties in de regio's.
- 1 Mtskheta. Oude hoofdstad van Georgië waar de Georgische kerstening begon - UNESCO-werelderfgoed met belangrijke kathedraal.
- 2 Borjomi. Bekend van het gelijknamige populaire mineraalwater. De Russische tsarenfamilie Romanov had er een zomerresidentie.
- 3 David Gareja. Grotkloosters in ruig grensland met Azerbeidzjan.
- 4 Stepantsminda. Toeristisch centrum aan de voet van de ruim 5000 meter hoge berg Kazbeg, met iconische kerk op heuvel.
- 5 Svaneti. Hooggelegen etnografische streek met kenmerkende defensieve woontorens, waaronder in Mestia en Ushguli.
- 6 Signagi. Ommuurde marktstad in het Gomborigebergte in de regio Kakheti met groots uitzicht op de Kaukasus.
- 7 Vardzia. Grotstad uit de 12e eeuw.
- 8 Gori. Bekend als Stalins geboortestad en het museum dat hem eert. Vlakbij is een bezienswaardige grotstad.
- 9 Akhaltsikhe. Bekend van het Rabati-fort, een groot historisch defensief complex boven de stad.
Arriveren
[bewerken]Paspoort en visum
[bewerken]Inwoners van de EU hebben geen visum nodig. De nationale ID-kaart volstaat.
Zie de website van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Georgië voor meer info (in het Engels).
Per vliegtuig
[bewerken]Zowel Tbilisi, Kutaisi als Batumi ontvangen internationale vluchten uit Europa en Azië. Tbilisi is de grootste luchthaven en ontvangt vooral lijnvluchten van traditionele airlines. Kutaisi is met name gericht op de zogeheten low cost-maatschappijen en toeristische charters. Wizz Air heeft hier een regionale hub. Het derde internationale vliegveld is in Batumi, dat onder andere vanuit Turkije en Rusland vluchten ontvangt.
Tbilisi is rechtstreeks vanaf Schiphol aan te vliegen met Georgian Airways (code-sharing met KLM) en Transavia. Vanuit Brussel zijn er geen rechtstreekse vluchten (2026).
Per trein
[bewerken]Georgië is per trein vanuit Armenië (Yerevan) en Azerbeidzjan (Baku) te bereiken. Dit zijn in beide gevallen nachttreinen. De trein Baku - Tbilisi (via Ganja) rijdt dagelijks en wordt uitgevoerd door de Azerbeidzjaanse spoorwegen. Deze doet er negen uur over.
De trein Yerevan - Tbilisi (via Gyumri) rijdt om de twee dagen, in een rooster van even en oneven dagen van de maand per richting en duurt ruim tien uur. In de zomermaanden (mid-juni tot eind september) rijdt de trein uit Yerevan via Tbilisi door naar Batumi. Deze rit duurt ruim 15 uur. Deze ritten worden uitgevoerd door de Armeense Zuid-Kaukasus spoorwegen.
Per auto
[bewerken]Georgië kan ook per (eigen) auto bereikt worden vanuit Turkije, Armenië en Rusland. De landsgrens van Azerbeidzjan is sinds de corona-pandemie gesloten door Azerbeidzjan. Voor het reizen met eigen auto moet een verzekering worden afgesloten aan de grens.
Per bus
[bewerken]Er rijden bussen vanuit Turkije, Armenië en Rusland (Vladikavkaz) naar Georgië. In Tbilisi vertrekken minibussen naar Yerevan vanaf metrostation Avlabari.
Per boot
[bewerken]Georgië is per boot bereikbaar vanuit Varna in Bulgarije. Dit betreft een boot die gespecialiseerd is in het vervoer van vrachtwagens, maar reizigers met een eigen auto, motorfiets of zonder een van beide kunnen ook mee. De duur van de overtocht naar Batumi is afhankelijk van de datum, maar is meer dan 50 uur.
Rondreizen
[bewerken]Per vliegtuig
[bewerken]Vanaf het particuliere vliegveld Natakhtari ten noorden van Tbilisi worden binnenlandse vluchten verzorgd door Vanilla Sky Airlines. Deze maatschappij is de concessiehouder op binnenlandse vluchten en vliegt op Mestia (Svanetië), Ambrolauri (Racha) en Batumi. Ook vliegt deze maatschappij tussen Kutaisi en Mestia. De vluchten worden uitgevoerd met een Let L410 turboprop.
Per zomer 2026 worden ook door Georgian Airways vluchten uitgevoerd vanaf het internationale vliegveld van Tbilisi naar Batumi.
Per trein
[bewerken]
Het binnenlandse passagiersvervoer per trein is naar West-Europese maatstaven beperkt, maar voor de langere afstand naar de grote steden is het een goed alternatief. Treinen vertrekken in Tbilisi vanaf het Centraal Station, dat buiten het centrum ligt. Het station is bereikbaar via beide metro-lijnen.
Vanaf Tbilisi vertrekken dagelijks meerdere treinen naar Batumi (reisduur ca 5 uur), Poti (ca 5:30 uur), Zugdidi (ca 6 uur) en Borjomi (ca 4 uur). Ook zijn er dagelijks treinen vanaf zowel Batumi als Tbilisi naar Ozurgeti. Vanaf Kutaisi zijn er verbindingen naar Batumi en Sachkhere. Er zijn geen binnenlandse nachttreinen meer met het vervallen van de nachttrein Tbilisi - Zugdidi in 2020.
Per auto
[bewerken].jpg)
Vanaf circa 2005 is er veel geïnvesteerd in het wegennet van Georgië, zowel ten aanzien van de bouw van snelwegen op de route van Tbilisi naar het westen (Batumi) en het oosten (Kakheti), als in de regionale wegen. Hierdoor zijn de belangrijkste toeristische trekpleisters doorgaans goed bereikbaar met de auto. Voor de meeste bestemmingen volstaat een gewone personenauto, maar als men dieper de bergen in wil of specifieke routes en passages wil nemen kan een 4WD aan te bevelen zijn. In sommige gevallen is een offroad capabele auto vereist, zoals naar afgelegen gebieden als Tusheti of Vashlovani.
Auto's kunnen via verschillende organisaties of platforms gehuurd worden van bedrijven of particulieren. De prijzen zijn doorgaans redelijk te noemen, afhankelijk van het soort voertuig en leeftijd. Er zijn meer dan voldoende benzinestations onderweg, ook van premium merken. Wel is het raadzaam tijdig de tank te vullen wanneer men dieper de bergen in gaat verder van de bewoonde wereld. De prijs van benzine ligt tussen de 3 en 4 Georgische lari (2026), afhankelijk van de gradatie en merk. De bewegwijzering is overal in zowel het Georgisch als Latijnse schrift. Een huurauto mag doorgaans niet naar buurlanden als Armenië zonder aanvullende afspraak en papieren daarover.
Per bus
[bewerken]
In het land rijden veel bussen voor zowel het lokale, regionale en nationale langeafstandsvervoer. De prijzen zijn laag. De lokale en veel regionale verbindingen worden met marsjroetka's (minibussen, zoals Ford Transit) uitgevoerd. In Tbilisi is het Didube busstation bij metrostation Didube het belangrijkste vertrekpunt van bussen en marsjroetka's naar het westen, noorden en zuiden van het land. Het Navtlugi busstation bij metrostation Samgori bedient het oosten van het land - met name de regio Kakheti.
Per boot
[bewerken]De boot is geen binnenlandse reismethode.
Taal
[bewerken]
In Georgië wordt het Georgisch gesproken, een Kartveelse taal die niet verwant is aan een van de grote taalfamilies buiten Georgië. Er zijn een aantal regionale Kartveelse talen in Georgië, zoals het Mingreels en Svanetisch. Het Georgisch is de nationale taal en wordt buiten enkele etnische gemeenschappen als eerste taal gesproken.
Het Georgisch heeft een eigen schrift dat aan geen enkele ander schrift buiten Georgië verwant is. Borden zijn met name in het verkeer en de metro tweetalig in zowel het Georgische als het Latijnse alfabet. Daarbuiten is dit heel wisselvallig. Basiskennis van het Georgische alfabet kan handig zijn om winkel- en restaurantnamen en busbestemmingen te begrijpen.
Georgiërs die sinds de val van de Sovjet-Unie in 1990 onderwijs hebben genoten, geven over het algemeen de voorkeur aan Engels in dialoog met buitenlanders, deels ingegeven door hun wens om zich los te maken van de Russische invloedssfeer. Door de introductie van Engels als tweede taal op school na de Rozenrevolutie van 2003 werd het Engels nog beter verspreid. Het Engels is derhalve over het algemeen redelijk te gebruiken in de grote steden en op toeristische plekken.
Door de bijna twee eeuwen Russische overheersing is Russisch wijdverspreid als tweede taal aanwezig. Het was de lingua franca gedurende het Russische Rijk en de Sovjet-Unie en wordt derhalve nog veel gesproken door de oudere generaties. Russische taalvaardigheid kan nuttig en aan te raden zijn in gebieden waar etnische minderheden wonen, met name in de regio's Kvemo Kartli, waar ongeveer de helft van de bevolking etnisch Azeri is, en in Samtskhe-Javakheti, waar de helft van de bevolking etnisch Armeens is. Deze spreken over het algemeen weinig Engels en ook geen Georgisch.
Georgisch
[bewerken]Voor taalliefhebbers zijn het Georgisch en zijn dialecten fascinerend. Voor alle anderen kunnen ze echter een nachtmerrie zijn, met name de uitspraak. Het Georgisch staat bekend om zijn medeklinkers. Er zijn er niet alleen veel, maar veel woorden beginnen met minstens twee medeklinkers in combinaties die voor Nederlandstaligen vaak onbekend zijn. Een handvol medeklinkers achter elkaar is geen uitzondering. Dit komt ook deels door de transliteratie van de karakters en klanken van het Georgisch schrift naar onze taal.
Bekijken
[bewerken]Doen
[bewerken]Kopen
[bewerken]Kosten
[bewerken]Georgië kan over het algemeen relatief goedkoop genoemd worden voor West-Europeanen.
Eten
[bewerken]De Georgische keuken is zeer gevarieerd door beïnvloeding uit zowel Europese als Midden-Oosterse en omliggende West-Aziatische culinaire tradities. Er is een verscheidenheid aan gerechten met verschillende kruiden en specerijen. Elke regio heeft ook zijn eigen culinaire tradities, zoals de Mingreelse, Kachetische en Imeretische keuken. Naast vleesgerechten is er ook een verscheidenheid aan vegetarische schotels.
De bekendste nationale gerechten zijn chatsjapoeri, chinkali, chartsjo, tsjasjoesjoeli, adzjapsandali, sjkmeroeli en lobio. De bekendste kruiden en specerijen zijn adzjika en svanetisch zout. De bekendste condimenten zijn tkemali, satsivi en satsebeli. De bekendste snack is de tsjoertsjchela, gemaakt van walnoten en druivenstroop. Sommige van deze gerechten en producten zijn immaterieel cultureel erfgoed en beschermde geografische aanduidingen.
Wijn
[bewerken].jpg)
Georgië staat ook bekend om de wijn. Archeologische vondsten geven aan dat er al zeker 8000 jaar wijn wordt gemaakt in Georgië. De traditionele manier van wijn maken wijkt af van de gangbare (West-Europese) wijze. De druiven worden in grote kleivaten (kvevri) die in de grond gegraven zijn, gestopt. Daarin worden ze met de voeten gestampt en vindt het fermentatieproces plaats. Deze wijn is meestal amberkleurig (oranje), een unieke eigenschap. De meeste wijnmakerijen zijn overgestapt op de moderne productiemethode, vooral vanwege de productieschaal, maar er wordt ook nog steeds veel traditionele kvevri-wijn gemaakt. Daarnaast is ook de biologisch geproduceerde wijn in opmars in Georgië.
In het hele land zijn wijngebieden te vinden, maar de oost-Georgische regio Kacheti is veruit de belangrijkste met 70 procent van de landelijke productie. Ook de regio's Shida Kartli, Imereti, Racha en Samegrelo produceren significante hoeveelheden wijn. Er zijn tientallen unieke appellaties, die slechts in strikt gedefinieerde microzones geproduceerd mogen worden van lokaal verbouwde druiven. In het hele land zijn wijnmakerijen die open zijn voor proeven.
Uitgaan
[bewerken]Overnachten
[bewerken]Leren
[bewerken]Werken
[bewerken]Veiligheid
[bewerken] |
WAARSCHUWING: Het is niet aan te raden om naar de gebieden Abchazië en Zuid-Ossetië te reizen. Deze gebieden zijn een conflict tussen Rusland en Georgië. Voor beide gebieden geldt een maximaal negatief reisadvies (rood). De Nederlandse en Belgische ambassades in Tbilisi kunnen reizigers hier niet bijstaan. Raadpleeg hier het actuele reisadvies van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken. Het actuele reisadvies van het Belgische Ministerie van Buitenlandse Zaken kun je hier raadplegen. Er is ook gedetailleerde info over de veiligheid op deze website van de V.S. |  |
.jpg)
Het is tevens aan te raden om bij de de facto grenzen van zowel Abchazië als Zuid-Ossetië uit de buurt te blijven. Deze zijn niet overal gemarkeerd of zichtbaar. Russische FSB-troepen arresteren met regelmaat lokale Georgiërs rond deze grens voor zogenaamde "illegale grensoverschrijding", soms ook in de zone buiten de grens.
Vanaf centraal-Georgië kan men in principe naar Abchazië reizen via de overgang over de rivier Enguri bij Zoegdidi, maar hiervoor zal bij de Abchazische autoriteiten eerst een vergunning (of "visum") moeten worden aangevraagd. De Georgische autoriteiten staan deze route toe. Dit geldt in de Georgische wet op bezette gebieden als legale route. Wel geldt hier dus een Nederlands en Belgisch negatief reisadvies voor. Naar Zuid-Ossetië is het niet mogelijk vanaf centraal-Georgië te reizen.
Reizen vanaf Rusland naar Abchazië en Zuid-Ossetië is in principe mogelijk, maar wordt sterk afgeraden, zeker als men daarna nog naar Georgië wil. Georgië beschouwt deze gebieden als haar territorium, maar komende vanaf Rusland wordt er geen Georgische stempel geplaatst in het paspoort. Georgië beschouwt een dergelijke entree als illegale toegang en verblijf op Georgisch grondgebied, waar een gevangenisstraf op kan staan. Dit geldt ook voor toeristen.
Demonstraties
[bewerken]
In Georgië wordt geregeld gedemonstreerd. Dat geldt in Tbilisi met name voor de omgeving van het parlement in de Roestavelilaan (Rustaveli Avenue). Soms vinden er marsen door de stad plaats, die elders in de stad beginnen en dan bij het parlement eindigen. Bij grote massademonstraties kan dit uitstrekken tot de gehele Roestavelilaan inclusief het Vrijheidsplein. Ook in andere steden zijn af en toe demonstraties, met name in Batoemi. Het is onvoorspelbaar hoe deze verlopen en de politie grijpt af en toe hard in. Het is zonder enige ervaring en kennis aan te raden bij demonstraties weg te blijven, of minimaal op afstand.
Het demonstratierecht is sinds het najaar van 2024 frequent aangescherpt, waarbij onder andere verboden zijn ingesteld op gezichtsbedekking, straten te blokkeren en de doorgang op stoepen te hinderen. Deze regels worden naar willekeur toegepast, ook als de politie actief de weg afzet voor autoverkeer om ruimte te maken voor de veiligheid van demonstranten. Rond het parlement zijn veel gezichtsherkenningscamera's geplaatst, die actief worden ingezet om mensen te beboeten. Op het "blokkeren van de straat" staat een boete van 5000 Georgische lari (circa 1600 euro). Ook buitenlanders, zoals (foto)journalisten, zijn sinds 2024 met enige regelmaat beboet, waarbij een aantal de toegang tot het land is ontzegd.
Gezondheid
[bewerken]Respect
[bewerken]Contact
[bewerken]| Bestemmingen | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|